Luchino Visconti (1906-1976) is een van de grootste filmregisseurs van de afgelopen eeuw. Hij begon zijn carrière als assistent regisseur van Jean Renoir, wat hij te danken had aan de bemiddeling van een wederzijdse vriendin, Coco Chanel. Visconti was zowel een aristocraat als een marxist, maker van zowel rauw realisme als van subliem melodrama. Ongeacht de periode of de keuze van het onderwerp, worden al zijn films gekarakteriseerd door prachtige visualisering en een diep historisch en psychologisch inzicht. Luchino Visconti’s eerste film, Ossessione, is een klassiek verhaal van moord, bedrog en erotische obsessie, en wordt alom gezien als het eerste voorbeeld van Italiaans neorealisme. Met het komische Bellissima maakt hij een bijtende satire op de valse glamour van de Cinecittà-filmstudios. Zijn veel geprezen Rocco E i Suoi Fratelli is de artistieke apotheose van het Italiaanse neorealisme. Ludwig, een van Visconti’s latere films, is een kleurrijk en weelderig portret van Ludwig II, de ‘waanzinnige sprookjeskoning’ van Beieren.